Chcę żyć dla kogoś, a nie pomimo wszystkich.
Tak bardzo, bardzo. Nawet jasna twarz księżyca, dziś blada jakaś i wychudła - przekonuje mnie, że tak dłużej być nie może. Tylko że nie ma co się dziwić, jeśli nie robi się nic w kierunku polepszenia zaistniałej sytuacji. Nie mogę, tak jak teraz, poprzestawać na nierealnych marzeniach, bezcielesnych bohaterach, bezdźwięcznych - lecz głębokich głosach. Ciemnych włosach, lekko za długich. Blondach, wpadających w krwistą czerwień świeżo upuszczonej krwi. Błękitu źrenic mających w sobie soczystą zieleń trawy i matowy połysk skorupki orzecha. Gładkości skóry, szorstkiej i nierównej, tam gdzie ktoś kiedyś niedelikatnie się z nią obszedł. Smak i zapach, taki ulotny że prawie nieistniejący. Będzie spoglądał z góry, pogardliwie, dumnie, ciepło i wyrozumiale. Będzie przyjmował do wiadomości moje wady, tak jak ja to zrobię z jego wadami. Będzie ubóstwiał moje zalety, tak jak ja będę jego zalety wyciągać na światło dzienne i napawać się nimi za każdym razem kiedy przyjdzie mi ochota. Będę pukać w jego powieki, otwierać wrota ust, gładzić wyżynę czoła, przeciągać palcami po niecce szyi, scałowywać każde zmęczenie z rąk. Nasze oddechy będą splatać się ze słodkim nocnym powietrzem, i patrzeć będę w niego, patrzeć takim żarem, taką namiętnością, że nawet ten chorobliwy księżyc przybierze barwę płatka herbacianej róży.

Gorąco, gorąco, gorąco - i dreszcz. Błędne koło, obowiązki z których nie mogę się wywiązać, brak chęci żeby chociaż spróbować. Znikomość motywacji. Torsje.

Czy to źle że lepiej mi, kiedy wyobrażam sobie własną śmierć?

"Taka ładna pogoda, czyste niebo bez jednej chmurki, mroźnie. Iść gdzieś, gdzie?
Gdzie diabli poniosą.
Gdzie sama nie może tam diabła pośle. Śle siebie z diabelnego dzisiaj w diabelne jutro.
Jutro. Jutro.
Od jutra zawsze wolała wczoraj."

"Niebieskie cienie na śniegu idealnie białym w oświetlonej słońcem dolinie obudziła się jednym okiem drugim natomiast spała nadal niespokojnie a nawet spokojnie słyszała łopot skrzydeł złowieszczy niezliczonych kruków nieoczekiwanie nawet dla samej siebie obudziła się również drugim okiem na samym początku dnia pierwszego. "To dobrze" pomyślała i kamień spadł jej z serca prosto na stopy bose gdy właśnie wykonywała codzienną porcję gimnastyki. Zabolało. Przyjrzała się z uwagą zmiażdżonej stopie posiniałej obdartej do krwi. Błyskawicznie postanowiła obudzić się tym razem całkowicie. Aby jednak nie wpaść w kolejną gęstwinę skamieniałych snów nie otwierała oczu dopóki nie upewniła się że na pewno nie śpi."

"Ulica tonęła w ciszy nagle kurtyna mgły rozsunęła się ukazując dwa wielkie rdzewiejące kontenery na śmieci, wokół których krzątały się przygarbione ludzkie postaci, pakując wydobyte ze śmieci skarby do toreb. Usłyszała strzęp rozmowy: ja tu codziennie przychodzę, zawsze coś znajdę, butelki albo nawet wyrzucone konserwy, wszystko się przyda, u mnie każdy miesiąc to samo - czy kupić jedzenie, czy lekarstwa, pół emerytury kosztowałyby mnie leki, reszta ledwo wystarcza by opłacić mieszkanie, prąd, gaz, nikt nie pomoże a dzieci... synowie już dawno wygodnie się urządzili, raz na rok przysyłają kartkę z życzeniami świątecznymi, jeden z Kanady, drugi z Australii nawet wnuków nie znam... stary człowiek to już nikomu nie jest potrzebny... tu można dużo znaleźć, te buty, które teraz mam na nogach, też stąd; tylko trzeba przychodzić wcześnie rano, żeby zdążyć przed innymi."